We zijn alweer een paar weken verder na de eerste update, maar toch gaan we nog even terug naar een poosje geleden want alles is nog lang niet verteld. We  gaan nog even verder vertellen over onze tijd in Bedum, waar we van een mooie emmer een vergiet gemaakt hebben. Ken je dat?
Nou kijk maar eens even.

Kijk, onze bal hadden we maar niet meer genomen naar Bedum, want eigenlijk was daar ook al weinig van over. We hebben er al verschillende grote rubberen ballen doorgejaagd, maar er is niets veilig voor onze tandjes. Het vrouwtje wilde dan maar gewone voetballen voor ons kopen, want daar lopen de Stars ook mee, maar de baas zei nee hoor doe maar niet , binnen no time hebben ze ze weer gestript.
Weten jullie wat dat is?
Wij begrijpen het niet zo goed hoor, de tanden van Blitz zijn nog maar half afgesleten en de mijne zijn nog zo goed als nieuw.

Maar ik heb ook een mooi compliment gekregen van de baas en ook van het vrouwbaasje, ze waren apetrots op me.

Wij hebben een mooie struik in de tuin die de baasjes Rhododendron noemen, een ingewikkelde naam maar dat is nu niet belangrijk.
Wat veel belangrijker is; er zitten altijd heel veel hommels en bijen in als hij bloeit en laat het nu net de tijd zijn dat hij bloeide.....
Urenlang heb ik er doodstil voorgezeten en als er eentje in mijn buurt kwam zei ik HAP!
Ik slik ze niet door maar laat ze vallen, waarna mijn baas steevast op staat om het arme diertje dood te drukken.....
Ik ben zoveel keer gewaarschuwd he door de baasjes, maar ik kan er niets aan doen dat brommen van die bijen fascineert me zo erg!
Maar op een keer zat ik niet voor die struik met de moeilijke naam maar zat ik in  het tuinhuisje...doodstil naar boven te kijken en ik bleef maar kijken....en kijken....ook als het vrouwtje me riep bleef ik kijken....even naar het vrouwtje kijken ....en dan weer omhoog kijken...
Het vrouwtje had dus snel in de gaten dat er iets bijzonders was en kwam ook kijken.
Eerst zag ze niets....maar opeens.....huh? Wat is dat nou?

Wat ze daar zag was een beginnend wespennest. Heel mooi gemaakt maar op de verkeerde plaats vonden mijn baasjes.
Ze waren supertrots op mij dat ik het gevonden had. Nou niets aan hoor, ik hoorde constant dat gezoem......!
De baas heeft het weggehaald en de wespen moesten op zoek naar een andere plek voor een onderkomen voor hun kleintjes.

Ja en dan was er natuurlijk ook nog de training waar we nog maar een paar maanden mee bezig waren,  ik vond het zo leuk ik begon al helemaal te springen van vreugde als het vrouwtje de rugzak pakte waar alles inzat voor de training.
De worstjes voor het speuren, het lekkers voor de appel-oefeningen, de lange lijn, het blok, mijn tuig, helemaal gek werd ik dan.
En die arme Blitz moest thuis blijven, die keek altijd zo verdrietig als ik wegging, maar eerst wilde  het vrouwtje kijken hoe het allemaal ging, om later Blitz ook mee te nemen. Nou zover is het niet gekomen hoor, onze baasjes zijn heel erg trots op ons, maar daar op de training lieten ze ons maar een beetje aanmodderen en werden we genegeerd zal dat nou komen omdat ik een ODH ben inplaats van een DH?? Nou ja !
Het vrouwtje en ik gaan er niet meer naar toe, tot grote vreugde van Blitz....!
Nu doen we thuis dus allemaal leuke dingen en we zijn nog steeds allebei uitzinnig van vreugde als het vrouwtje onze blokken opzoekt, want werken willen we wel hoor!  We moeten nu ons best doen om het blok netjes af te geven, als ons dat lukt gaat het vrouwtje iets verzinnen waar we overheen moeten springen met het blok en speuren gaan we ook weer als we een geschikt veldje kunnen vinden.

Tussendoor heeft onze kleine meid behoorlijk last gehad van pijnlijke voetzooltjes, de vellen hingen er letterlijk bij.
Eerst dachten we dat het kwam door de plakkers die in het voorjaar van de bomen vielen, toen dachten we dat het kwam doordat haar nagels te lang waren en dat ze daaraan zat te knagen, daarna dachten we dat het door verveling (huh?) kwam, eerlijk gezegd zijn we er niet achter.
Op aanraden van meedenkers op het ODH-forum is de MSM-zalf besteld die inderdaad wonderen doet en alweer op aanraden van meedenkers van hetzelfde forum zijn er spuitbusjes Canisport in huis gekomen.
De zalf is geen probleem, maar het spuitbusje vindt onze kleine meid niet prettig, dat neem ik nu mee in mijn zak op een wandeling en dan blijkt het probleem ineens geen probleem meer te zijn.
Vajra is nu bijna door haar loopse periode heen en zo erg als nu heeft ze het nog niet eerder gehad, ondanks dat Blitz geholpen is hebben wij haar veel apart moeten zetten, ze bleef maar uitdagen. Aan de andere kant konden we merken dat ze niet lekker in haar vel zat, we moesten alle mogelijke moeite doen om wat eten bij haar naar binnen te krijgen,  als ze niet eet heeft ze met name ‘s morgens het probleem dat ze last heeft van een lege maag en gaat overgeven. Maar gelukkig gaat het sinds vandaag een stuk beter met haar, de alerte blik is weer terug in haar ogen en ze begint weer de oude te worden.
Ze heeft een jas uitgetrokken de laatste weken en is totaal uit vacht en Blitz doet heel solidair met haar mee.

En haar allergrootste fan

Maandag 13 juni 2011,

Mijn kleine vriendin mocht LOS!  De drie weken loopsheid waren bijna om en ze is helemaal uit haar dakkie gegaan.

Omdat het vrouwtje de camera op tafel heeft laten liggen zijn de foto’s met haar telefoon gemaakt, dus wat minder scherp.
Maar dat mag de pret van de kleine meid niet drukken

En het aporteren van haar bal is dan het einde....ze kan er uren mee door gaan.

Ze vond het helemaal super!

Vrijdag 20 mei 2011

Eindelijk!
Eindelijk hebben we het vrouwtje zover gekregen dat ze weer gaat schrijven over al onze belevenissen, want we maken natuurlijk genoeg mee.
Leuke en minder leuke dingen, maar de meeste dingen zijn natuurlijk leuk.
Tja, waar moet ze nou beginnen....er is zoveel gebeurd de afgelopen tijd. Zullen we haar laten beginnen over de zwempartij al een poosje geleden in het meer van Zuidlaren? Of over de zere voetzooltjes van Vajra...of ehm...dat ze mij de hele zondag en de woensdagavond alleen lieten als ze gingen trainen? Of zullen we haar eerst laten vertellen over het teamwork van ons saampjes....of over de emmer die vergiet werd?
Weet je wat? We beginnen met een foto, dan komt het verhaal dat erbij hoort vanzelf.

Met de komst van dit vliegtuig begint het eerste verhaal.

Het is 25 maart 2011, een week na de 2e verjaardag van Vajra en 9 dagen na de 6e verjaardag van Leonie die we nog niet gevierd hadden.

Op die dag werd in de loop van de morgen de auto ingeladen en wij wisten natuurlijk gelijk dat er iets te gebeuren stond.
En inderdaad, we reden naar het noorden waar we al een aardige poos niet geweest waren.
Maar in Bedum aangekomen gebeurde er iets geks, Anita en Jeroen waren allebei thuis en nadat de auto uitgeladen was en wij uitgelaten waren
werden wij binnen gedropt en de baasjes gingen met Anita en Jeroen allebei in hun eigen auto weer weg.
Ze gingen de kinderen ophalen waarna ze doorreden naar vliegveld Eelde, waar op het moment dat ze er aankwamen een vliegtuig landde.
En dat ze daar bij moesten zijn was bijzonder, want er landen niet zoveel vliegtuigen op Eelde. Maar deze wel, een “olievlucht” uit Aberdeen met aan boord de zus van het vrouwtje, de zwager van de baasjes en hun oudste kleindochter Cailin.

En hier dan de twee Omaatjes.  Wat  waren de twee zusjes blij elkaar te zien na  het afgelopen jaar.

Ian, de Schotse zwager van onze baasjes werkt bij een whiskydistillery in Schotland en zwerft voor zijn werk de hele wereld over. En dat was nu...bij toeval? in Holland om precies te zijn bij het whiskyfestival dat in Groningen gehouden werd dat weekend en hij bracht zijn vrouw en oudste kleinkind mee, wat niemand erg vond. Na aankomst hebben ze dan ook met z’n allen Ian naar zijn hotel in Groningen gebracht, want hij moest gelijk aan het werk.
Maar Anneke, de zus van het vrouwtje en Cailin gingen met hen mee naar Bedum.
Voor Cailin was het een spannende dag, ze had nog nooit gevlogen en spreekt geen nederlands, maar met haar Granny in de buurt voelde ze zich toch wel prima bij al die vreemde mensen, want ook onze baasjes had ze een aantal jaren niet gezien.
Het kat uit de boom kijken was voor de kinderen snel afgelopen en voor we het wisten waren ze heerlijk met elkaar aan het spelen.

Onze Groningse donderstenen, met hun achternichtje Cailin.

Jullie begrijpen natuurlijk dat het een gezellig weerzien werd waaraan Ian ook zo veel mogelijk deelnam als zijn werk het toeliet.
Maar de volgende dag nadat er heerlijk met ons gewandeld was mochten wij uitrusten en op het huis passen, de dames gingen de stad in en de mannen....ja die gingen natuurlijk eens kijken hoe goed zwagertje
cq oompje Ian zijn best deed op het festival.
Helaas is er geen foto van, maar onze baas had zelfs een ROK aangetrokken....hoe gek moet je zijn.....!
Dat ding noemen ze een kilt en de baas trok er aardig wat bekijks mee....maar toen ze uiteindelijk terug kwamen zagen we dat Ian ook een rokje aan had, zij het in een andere kleur. Maar de lúcht die ze bij zich hadden...jeetje je zou er dronken van worden.
De baas bracht geen whisky mee, maar wel een stuk papier......

Nou, volgens ons waren ze méér kwijt dan alleen die 40 dagen......!

De volgende dag gingen de dames met z’n allen naar het zwembad, waar ze de grootste lol gehad hebben en wij mochten met Jeroen en de baas mee naar de camping, waar we ons kostelijk vermaakt hebben in het Zuidlaardermeer.

Aan het eind van de middag kon Ian ook naar Bedum gehaald worden en na een gezellige avond waar wij niet veel van meegekregen hebben werd het alweer maandag, de dag van vertrek. Laura en Leonie moesten gewoon naar school en samen met Cailin hebben we hen naar school gebracht, waar Cailin even in de klas is geweest. De leerlingen in Schotland dragen een uniform op school, maar verder was het niet anders vond ze.
Nadat er nog wat hollandse boodschapjes gehaald waren die mee moesten werden de koffers weer gepakt en in de auto gezet.
Onze baasjes zijn vast met Anneke, Ian en Cailin naar het vliegveld gereden zodat ze op tijd in konden checken en even later kwamen Laura en Leonie er aan die door hun ouders opgepikt waren bij school en zo nog op tijd konden zijn om het bezoek uit te zwaaien.

UITGELICHT

Wat waren ze blij dat ze elkaar nog even zagen, maar dan ineens beseffen ze het en is elk met haar eigen gedachten bezig

En dan zijn ze weg en staan ze bij de neus van het vliegtuig te zwaaien. Een poosje later vertrekken ze en gaan ze de lucht in. Terug naar Aberdeen, terug naar Elgin waar ze wonen.

De volgende ochtend gingen wij ook weer met de baasjes naar huis, maar eerst moeten wij nog iets vertellen over ons teamwork.
Doordat de baasjes in beslag genomen werden door andere dingen en ons dus wat minder aandacht gaven, hadden wij een spelletje bedacht.
Morick insluiten. Morick is de kat des huizes en voor ons een grote uitdaging.
Ik (Blitz) begon hem dan in de tuin aan de ene kant te besluipen en Vajra die slimmerd ging met een grote boog om  Morick heen om hem zo van de andere kant te benaderen en in te sluiten.  En het lukte, de kat kon geen kant meer op en zat maar te blazen en uit te halen naar ons, maar wij waren natuurlijk veel sneller.  Helaas voor ons had Jeroen het in de gaten en heeft met een emmer water de kat ontzet. Jammer.
De volgende ochtend was minder voor mij. Toen het vrouwtje langs de autokennel liep waar wij al inzaten keek ze me vol ongeloof aan.
Mijn neus zag rood van het bloed. Morick had revanche genomen.

De afdruk van Morick’s poot heeft verder geen indruk achtergelaten.

Het bad in de tuin

2e helft van juni 2011
De vakantie van de baas werd dit keer niet elders doorgebracht, maar gewoon thuis. Want ondanks de hitte hadden de baasjes besloten dat het tijd werd voor wat onderhoud werkzaamheden in huis en zo werd een groot deel van de meubels in de grote partytent gezet die hier eigenlijk altijd in de tuin staat zomers. Al gauw had de baas zich vermomd als clown met al die witte spikkels  van het witsel in zijn gezicht.
Maar al met al, het is goed gekomen, de baasjes zijn trots op zichzelf, de kamer heeft een ander tintje gekregen en wij hadden veel geduld.
Maar tussendoor is er altijd wel tijd voor ons en soms gaat de camera mee, zoals nu.

In het bos zat deze keer een man met een zoekstok in zijn handen dat geld ofzo voor hem moest zoeken in de grond, als die stok wat zou gaan ruiken zou hij gaan piepen.
Nou ja, wij begrijpen daar natuurlijk helemaal niets van, want als de baasjes geld zoeken, zoeken ze altijd in een muur en niet in de grond hoor!
Wil je alle foto’s zien? Klik hier

Omdat bij warm weer de plas waar wij altijd zwemmen in beslag genomen wordt door gezinnetjes met kleine kindjes en omdat de baas weer aan het werk was en het vrouwtje stand-by zou blijven om Esther naar ons toe te halen als haar zusje geboren zou worden , betekende dit dat wij gezellig  afgekoeld werden in de tuin. Wát een feest was dat, even geen kweekbak maar een echt bad.
Klik hier  voor de foto’s