Vajra 1 jaar
18 maart 2010
Ja, ik ben jarig vandaag en vier mijn eerste verjaardag. Wat het precies allemaal inhoudt weet ik nog niet maar dat ga ik vast allemaal merken.
Ook mijn broertjes en zusjes van harte proficiat en een fijne dag gewenst.
Wat we allemaal gaan doen vandaag is nog een verrassing, maar het wordt vast leuk.
Maar hoe was mijn eerste jaar in Hoogvliet eigenlijk...
Vanaf het begin dat ik vorig jaar als klein pupje de deur instapte bij mijn nieuwe baasjes heb ik me vrij en ongedwongen gedragen.
Mijn baasjes vonden dat helemaal super en vinden dat mijn fokkers Saskia en Ronald wel een complimentje verdienen,
ik was en ben nog steeds een leuk open vrolijk hondje dat het met iedereen heel goed kan vinden.
Blitz werd mijn grote steun en toeverlaat, met alles kon ik bij hem terecht en hij vond alles best.
Zo gebeurde het dat ik erg ziek werd van mijn 2e prikje toen ik nog maar 8 dagen bij hem woonde, ik wist niet waar ik het zoeken moest van de jeuk, maar bij Blitz kon ik terecht hoor, ik mocht gewoon bij hem in de bench liggen. (klik voor die belevenis hier) !
Maar de pech bleef mij achtervolgen, want nog eens 9 dagen later bleef ik met mijn voetje steken in de bench en brak mijn teentje.
Ach ach toen was ik toch ook wel zielig, haast net zo zielig als toen ik zo ziek was van het prikje. Het vrouwtje is toen ‘s avonds nog met mij naar de dierenarts geweest en nou ja, ik zag er niet uit toen ik thuis kwam. (kijk maar eens even). Gelukkig is alles goed genezen.
Maar een stuiterbal ben ik gebleven en regelmatig word ik tot de orde geroepen of in mijn nekvel gepakt om een poosje in mijn bench tot rust te komen.
Alles doe ik graag en ik heb een zeer brede interesse. Elke vogel zie ik vliegen, elk haasje zie ik rennen en
elke mol of egel zie ik kruipen al is het nog zo donker. Niets ontgaat me.
Ook niet de roep van het vrouwtje en negen van de tien keer luister ik goed, maar als ik zo spannend bezig ben en een vogeltje achterna zit moet het vrouwtje toch echt even wachten hoor, dat moet ze maar leren. Maar dan ineens worden mijn ogen groot van schrik, het vrouwtje is dan zomaar weg.
Nou dan moet ik oppassen niet in paniek te raken hoor, maar gelukkig heb ik haar meestal snel weer gevonden.
Blitz en ik zijn onafscheidelijk en vinden het heerlijk om alles samen te doen
De baas neemt ons soms allebei tegelijk mee naar het bos, nou dan is het feest hoor, dan gaan we allebei even lekker los.
Ja, ik ben jarig vandaag en vier mijn eerste verjaardag. Wat het precies allemaal inhoudt weet ik nog niet maar dat ga ik vast allemaal merken.
Ook mijn broertjes en zusjes van harte proficiat en een fijne dag gewenst.
Wat we allemaal gaan doen vandaag is nog een verrassing, maar het wordt vast leuk.
Maar hoe was mijn eerste jaar in Hoogvliet eigenlijk...
Vanaf het begin dat ik vorig jaar als klein pupje de deur instapte bij mijn nieuwe baasjes heb ik me vrij en ongedwongen gedragen.
Mijn baasjes vonden dat helemaal super en vinden dat mijn fokkers Saskia en Ronald wel een complimentje verdienen,
ik was en ben nog steeds een leuk open vrolijk hondje dat het met iedereen heel goed kan vinden.
Blitz werd mijn grote steun en toeverlaat, met alles kon ik bij hem terecht en hij vond alles best.
Zo gebeurde het dat ik erg ziek werd van mijn 2e prikje toen ik nog maar 8 dagen bij hem woonde, ik wist niet waar ik het zoeken moest van de jeuk, maar bij Blitz kon ik terecht hoor, ik mocht gewoon bij hem in de bench liggen. (klik voor die belevenis hier) !
Maar de pech bleef mij achtervolgen, want nog eens 9 dagen later bleef ik met mijn voetje steken in de bench en brak mijn teentje.
Ach ach toen was ik toch ook wel zielig, haast net zo zielig als toen ik zo ziek was van het prikje. Het vrouwtje is toen ‘s avonds nog met mij naar de dierenarts geweest en nou ja, ik zag er niet uit toen ik thuis kwam. (kijk maar eens even). Gelukkig is alles goed genezen.
Maar een stuiterbal ben ik gebleven en regelmatig word ik tot de orde geroepen of in mijn nekvel gepakt om een poosje in mijn bench tot rust te komen.
Alles doe ik graag en ik heb een zeer brede interesse. Elke vogel zie ik vliegen, elk haasje zie ik rennen en
elke mol of egel zie ik kruipen al is het nog zo donker. Niets ontgaat me.
Ook niet de roep van het vrouwtje en negen van de tien keer luister ik goed, maar als ik zo spannend bezig ben en een vogeltje achterna zit moet het vrouwtje toch echt even wachten hoor, dat moet ze maar leren. Maar dan ineens worden mijn ogen groot van schrik, het vrouwtje is dan zomaar weg.
Nou dan moet ik oppassen niet in paniek te raken hoor, maar gelukkig heb ik haar meestal snel weer gevonden.
Blitz en ik zijn onafscheidelijk en vinden het heerlijk om alles samen te doen
De baas neemt ons soms allebei tegelijk mee naar het bos, nou dan is het feest hoor, dan gaan we allebei even lekker los.
De training vind ik ook erg leuk, maar het lange wachten vind ik helemaal niks.
Dat wachten begint al snel, zodra ik uit de auto kom moet ik wachten en ik word er helemaal hyper van
Dat is als bij toverslag verdwenen als we het veld op mogen en ik lekker aan het werk kan gaan. Mijn werk bestaat uit konijnenkeutels bestuderen, het vrouwtje moet maar goed luisteren wat de trainer allemaal vertelt. Dus als ik weer even aandacht voor het vrouwtje heb loop ik lekker met haar mee, de wendingen draai ik automatisch mee, af en blijf en het voorroepen gaan ook perfect, maar...het los volgen vanuit de groep...ja weet je wat het is...er is één heel leuk hondje in de groep waar ik wat extra aandacht voor heb, ja sorry Blitz en als ik dan de kans krijg moet ik hem toch echt even een knuffel brengen...maar dan ineens kijk ik op en zie ik dat het vrouwtje al heel ver weg is en dan weet ik niet hoe hard ik moet rennen om bij haar te komen en dan loop ik ook heel netjes naast haar hoor en dan doe ik alles wat ze wil...tot het volgende vogeltje....of baasje met een camera!
Dat wachten begint al snel, zodra ik uit de auto kom moet ik wachten en ik word er helemaal hyper van
Dat is als bij toverslag verdwenen als we het veld op mogen en ik lekker aan het werk kan gaan. Mijn werk bestaat uit konijnenkeutels bestuderen, het vrouwtje moet maar goed luisteren wat de trainer allemaal vertelt. Dus als ik weer even aandacht voor het vrouwtje heb loop ik lekker met haar mee, de wendingen draai ik automatisch mee, af en blijf en het voorroepen gaan ook perfect, maar...het los volgen vanuit de groep...ja weet je wat het is...er is één heel leuk hondje in de groep waar ik wat extra aandacht voor heb, ja sorry Blitz en als ik dan de kans krijg moet ik hem toch echt even een knuffel brengen...maar dan ineens kijk ik op en zie ik dat het vrouwtje al heel ver weg is en dan weet ik niet hoe hard ik moet rennen om bij haar te komen en dan loop ik ook heel netjes naast haar hoor en dan doe ik alles wat ze wil...tot het volgende vogeltje....of baasje met een camera!
Moe en voldaan komen we terug uit het bos Er komt geen auto aan hoor baas!
Een paar keer in de week mag ik zo’n 10 minuutjes naast de fiets draven en ik vind het heerlijk.
Het vrouwtje vindt het belangrijk dat ik naast de fiets kan lopen, en ook dat gaat prima nu de sneeuw allemaal weer weg is.
Ook Blitz vindt het leuk en mag wat langer naast de fiets.
Het vrouwtje vindt het belangrijk dat ik naast de fiets kan lopen, en ook dat gaat prima nu de sneeuw allemaal weer weg is.
Ook Blitz vindt het leuk en mag wat langer naast de fiets.
Ja hoor baas, ik heb je allang gezien Blitz had moeite om nog mee te lopen toen hij de baas eenmaal gezien had.
We zijn nu ook weer begonnen met speuren....nou dat vind ik helemaal het einde. Het vrouwtje had een spoortje uitgelegd met één hoek erin, er lagen allemaal worstjes op de grond. Omdat het alweer zo lang geleden was had ze er wat meer neergelegd dan normaal en ik roetste er zo overheen, dat was snel verdiend. Dat ik af moest gaan liggen bij de voorwerpjes en dat ik niet terug mag lopen over het spoor om een vergeten stukje worst op te halen...
ach pinuts, dat komt de volgende keer wel weer hoor vrouwtje.
ach pinuts, dat komt de volgende keer wel weer hoor vrouwtje.
Ik ben er alweer hoor vrouwtje, zul je even goed je best doen?
Toen we terug kwamen van het speuren werden Blitz en ik nog eventjes uitgedaagd met een lapje!
Ik word niet eens afgeleid door de grote boot die langs komt . Blitz speurt.... ...en doet het beter dan ik!
Ook voor Blitz is dit nieuw en hij vindt het heel erg leuk.
Blitz mag dit blijven doen van de baasjes, maar ik voorlopig nog niet.
Blitz mag dit blijven doen van de baasjes, maar ik voorlopig nog niet.
Genoeg gepraat over het afgelopen jaar,
ik ben benieuwd wat er allemaal gebeuren gaat vandaag...
een lekkere penslap lust ik wel hoor!
En de foto’ s van deze mooie dag komen hieronder.
ik ben benieuwd wat er allemaal gebeuren gaat vandaag...
een lekkere penslap lust ik wel hoor!
En de foto’ s van deze mooie dag komen hieronder.
Nou, ik heb een heerlijke verjaardag gehad hoor! Het begon ‘s morgens met de dagelijkse schermutselingen van Blitz en mij.
Daarna de grote verrassing: op naar Bernisse.
Nou daar waren we een tijd niet geweest....heerlijk was het, alleen heb ik de halve plas leeg gedronken bleek later!
Nou daar waren we een tijd niet geweest....heerlijk was het, alleen heb ik de halve plas leeg gedronken bleek later!
Weer thuis gekomen heb ik een leuk ritme ontwikkeld, plassen, plassen, slapen, plassen, plassen enz.
Mijn baasjes wisten niet wat ze zagen....maar nu ‘s avonds gaat het wat beter.
Natuurlijk was er ook nog de beloofde penslap, die we allebei allang geroken hadden,
we konden haast het geduld niet opbrengen om erop te wachten.
En toen de penslap eindelijk kwam, moesten we netjes wachten totdat er....nee we hoefden nog net niet te bidden.... “eet smakelijk” werd gezegd.
Zo doen we dat altijd, maar bij een penslap is het wel extra moeilijk hoor!
Mijn baasjes wisten niet wat ze zagen....maar nu ‘s avonds gaat het wat beter.
Natuurlijk was er ook nog de beloofde penslap, die we allebei allang geroken hadden,
we konden haast het geduld niet opbrengen om erop te wachten.
En toen de penslap eindelijk kwam, moesten we netjes wachten totdat er....nee we hoefden nog net niet te bidden.... “eet smakelijk” werd gezegd.
Zo doen we dat altijd, maar bij een penslap is het wel extra moeilijk hoor!
Wat was dit genieten zeg, voor alle foto’s kun je hier klikken
Donderdag 13 mei 2010
Gisteren was het precies een jaar geleden dat Kuusi-Vajra Of Shinji’s Star door ons opgehaald werd en vanuit Bellingwolde meegenomen werd naar Hoogvliet. Onderweg wilde ze niet op schoot maar voor mijn voeten op de grond en die onafhankelijkheid heeft ze eigenlijk altijd gehouden.
Ze is graag op zichzelf, was niet zoals haar grote vriend Blitz als pup een achternaloop hondje, maar bekeek en bekijkt nog steeds het liefst alles vanaf een afstandje. Ze heeft zich ontwikkeld als een hondje dat zich de kaas niet van het brood laat eten en goed voor zichzelf op kan komen.
Blitz is haar allergrootste vriend die tot op zekere hoogte bijna alles goed vindt en Vajra vindt het allemaal vanzelfsprekend.
Andersom kan Vajra een echte bitch zijn voor Blitz, ze komt er dan ook als een haas zo snel tussen als zij maar even het gevoel heeft dat ze minder aandacht van ons krijgt dan Blitz.
Maar ze zijn onafscheidelijk en breken de tent af als ze uit elkaar gehaald worden.
Al met al is er met de komst van onze Black Beauty het afgelopen jaar veel veranderd voor ons.
We genieten er nog steeds volop van.
Gisteren was het precies een jaar geleden dat Kuusi-
Blitz is haar allergrootste vriend die tot op zekere hoogte bijna alles goed vindt en Vajra vindt het allemaal vanzelfsprekend.
Andersom kan Vajra een echte bitch zijn voor Blitz, ze komt er dan ook als een haas zo snel tussen als zij maar even het gevoel heeft dat ze minder aandacht van ons krijgt dan Blitz.
Maar ze zijn onafscheidelijk en breken de tent af als ze uit elkaar gehaald worden.
Al met al is er met de komst van onze Black Beauty het afgelopen jaar veel veranderd voor ons.
We genieten er nog steeds volop van.
Vandaag was het dan eindelijk zover, ik zou mijn broertjes en zusjes terug zien tijdens een heuse verjaardagswandeling in Gieten.
De baasjes van mijn zusje Kaya hebben deze dag georganiseerd en dat hebben ze helemaal niet slecht gedaan, zowel wij als al onze baasjes hebben genoten. Nu was het natuurlijk wel zo dat het vrouwtje van Kaya in haar mailtjes al mooi weer beloofd had op die dag dus ja, dat maakt het natuurlijk voor de baasjes wel wat prettiger.
Behalve Kaisa die zo nodig nu loops moest worden en onze moeder Ayreon die in diezelfde periode zit, waren we allemaal aanwezig.
Zelfs pappa Raptor en onze fokkers Saskia en Ronald. Allemaal waren we flink gegroeid sinds de laatste keer dat we elkaar gezien hadden.
We hebben heel wat afgerend voordat de echt wandeling begon. En elke keer nam ik even een omweg naar de auto om te kijken of Blitz er nu echt niet bij was, ik miste hem toen wel, maar later ging het beter.
Toen we gingen wandelen merkten de andere baasjes wat voor slimme baas ik heb, hij had een roze touwtje aan mijn halsband gebonden, zo was ik heel gemakkelijk te herkennen tussen de andere honden.
We hebben allemaal genoten van de ingekorte wandeling, we hebben veel gezwommen, en er zijn veel foto’s gemaakt.
Na de wandeling mochten we nog even met pappa Raptor op de foto, helaas heeft het vrouwtje niet van allemaal een mooie foto kunnen maken.
Daarna gingen sommigen weg, maar wij mochten in de auto uitrusten terwijl onze baasjes lekker gingen eten.
Baasjes van Kaya, heel erg bedankt voor deze fijne dag.
De baasjes van mijn zusje Kaya hebben deze dag georganiseerd en dat hebben ze helemaal niet slecht gedaan, zowel wij als al onze baasjes hebben genoten. Nu was het natuurlijk wel zo dat het vrouwtje van Kaya in haar mailtjes al mooi weer beloofd had op die dag dus ja, dat maakt het natuurlijk voor de baasjes wel wat prettiger.
Behalve Kaisa die zo nodig nu loops moest worden en onze moeder Ayreon die in diezelfde periode zit, waren we allemaal aanwezig.
Zelfs pappa Raptor en onze fokkers Saskia en Ronald. Allemaal waren we flink gegroeid sinds de laatste keer dat we elkaar gezien hadden.
We hebben heel wat afgerend voordat de echt wandeling begon. En elke keer nam ik even een omweg naar de auto om te kijken of Blitz er nu echt niet bij was, ik miste hem toen wel, maar later ging het beter.
Toen we gingen wandelen merkten de andere baasjes wat voor slimme baas ik heb, hij had een roze touwtje aan mijn halsband gebonden, zo was ik heel gemakkelijk te herkennen tussen de andere honden.
We hebben allemaal genoten van de ingekorte wandeling, we hebben veel gezwommen, en er zijn veel foto’s gemaakt.
Na de wandeling mochten we nog even met pappa Raptor op de foto, helaas heeft het vrouwtje niet van allemaal een mooie foto kunnen maken.
Daarna gingen sommigen weg, maar wij mochten in de auto uitrusten terwijl onze baasjes lekker gingen eten.
Baasjes van Kaya, heel erg bedankt voor deze fijne dag.
Klik hier voor alle foto’s
Onze verjaardagswandeling